Άνεμοι.

Πάνω σε βράχο κοφτερό 
στέκονται τ άλογα του Ήλιου 
κι έχουν ανθίσει οι Σκιές 
στην άκρη κάποιου αρχαίου κήπου 

Αρχίζει αέρας ελαφρός 
ν ανασηκωνει τις Ομιχλες 
Γεννιέται Θύελλα Φωτιάς 
μέσα από γητεμενες Νύχτες 

Κοσμική Κίνηση

Επειδή ό Κόσμος χορεύει

σε ρυθμό ιλίγγου,

σαν μέδουσα πού στροβιλίζεται

Για τούτο μπορούμε και χορεύουμε . . .

Μαθαίνουμε ν’ ακολουθούμε το Ρυθμό

πού γεννά ή Κίνηση

πού ζοωποιεί

και διατηρεί τη Ζωή

σ’ ένα λεπτό όριο

μιάς δίψας  για Καταστροφή

και ολοκλήρωση . . .

Πάνω σε τούτη την πέτρα

πού στοβιλίζεται και τρέχει

γεννιούνται  Όνειρα αθάνατα και θύελλες

Φωτιές άσβεστες κι ανόητες βεβαιότητες . . .

Γεννιούνται Ψυχές πού σπουδάζουν το Χάος

καί διψάνε για Φώς

Σταυροδρόμια

Σε μια ριπή του Χρόνου

όλοκληρη η αλήθεια μας

εφησυχασμένες Φωνές

της αυταπάτης . . .

Σε μια Στιγμή της Νύχτας

ολόκληρη η θάλασσα

πού προσπερνά τά σύνορα

λησμονημένων Κόσμων . . .

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

         

                                                          Ι.

                                           ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ

                                                            

  Κάθε τί πού δημιουργείται,δημιουργείται πάνω σε μιά καταστροφή.Η ίδια φωτιά που καταστρέφει η ίδια είναι που δημιουργεί.Για ο,τιδήποτε χτίζεις πρέπει να έχεις συντρίψει κάτι άλλο.Η φωτιά που αποτεφρώνει ο,τι σαθρό και απεχθές η ίδια είναι που δημιουργεί κάστρα αλώβητα και αδιαπέραστα τείχη.Το πνεύμα πού θέλει ν αναγεννηθεί,πρέπει πρώτα νά σκοτώσει ότι άσχημο και αδύναμο κουβαλάει μέσα του.Πρέπει να περιφρονήσει ό,τι υπάρχει μέσα τού πού περιφρονεί τόν εαυτό τού.Γιά νά γεννηθεί ό Ανώτερος Εαυτός μάς πρέπει νά πεθάνει ή Αδυναμία.Οί μεγαλύτερες δημιουργίες είναι θεμελιωμένες σέ τρομερές συντριβές.Η υψηλότερη τέχνη είναι ή χειρότερη παραμόρφωση της σύλληψης.Τα ωραιότερα ποιήματα γράφτηκαν με Αίμα από τό κέντρο τήε Ψυχής.Οί σπουδαιότερες νίκες υπήρξαν οί χειρότεροι όλεθροι.Η πιό μεγάλη καί επικίνδυνη φωτιά είναι ή αυτοδημιούργητη φωτιά.Εκείνη πού γεννήθηκε γιά νά καταστρέψει,να σβήσει καί νά ξαναγεννηθεί. 

Απροσπέλαστο!

Κάθοδος 
 απροσπέλαστων συνόρων
 φυλαγμένων στά σεντούκια τής Σιωπής
 Ατέρμονη κίνηση
 μέσα στό Φώς
 μέσα στό Χάος
 καί στής Αβύσσου τό βάθος
 Ανάβαση
 κατακόρυφων βράχων
 μ' οδηγό
 τόν πόθο τής πτώσης . . . 
 Τρεμοσβήνει ό ήχος τού χρόνου
 από μακρυά
 φτάνουν εικόνες
 λησμονημένης Ισχύος

Φώτα της Σιωπής!

Τά φώτα τής Σιωπής ανάβουν

τό λύχνο τού ονείρου . . .

Κει μέσα θύελλες άξαφνες

όπως τό μαύρο κύμα

κάτω απ τών άστρων τό γέλιο

σέ μιά Νύχτα ασέληνη

Μόνον ηρωικές Ψυχές οδεύουν

ηθελημένα πρός τή Φωτιά πού καίει

όποιον πλησιάσει . . .

Αγνοώ τό όνομα τής θύελλας . . .

Αγαπιούνται τ' Αστέρια . . .

Ονειρόπλαστη Στιγμή στήν άκρη σου

ακροβατεί ή Αιωνιότητα . . .

Τά μυστικά του Φεγγαριού

Σέ μιά Νύχτα εβένινη . . .

Υψιπετής συντριβή!

• 

  Θαύμα αερικών . . .
  

  Μή λησμονείς
  τήν πιό ολέθρια Φύση σου
  τή φλόγα τής γλυκιάς Καταστροφής.
  Σάν καταιγίδα πύρινη
  χίμηξε στό παρόν σου
  καί κατασπάραξε το
  χάριν του Ανώτερου Είναι σου. . .
  Μέσα στό ανίκητο πέταγμα
  τών Αετών
  δές ξανά
  τό τρομερό σου πρόσωπο.
  Μήν αφήνεις
  του Κόσμου τήν Αθλιότητα
  νά υποδουλώνει
  

Στιγμές!

Είναι στιγμές
που καθορίζουν
τό ακαθόριστο.
Πού ονειρεύονται
μαζί μέ τά όνειρα . . .

Στιγμές ντυμένες
μέ τό βαθύτερο χρώμα
τής Ερωτικής Έκστασης.
Τό ιερό τραγούδι τής Νύχτας
σ ένα βλέμμα ολόκληρό κλεισμένο.
Κάτω άπ τό Φώς τών Άστρων
χαράζονται Ουρανοί . . . .


Σεμέλη.

Αγάπη!

Ποίηση: Σεμέλη-Κέρυ Λαμπίρη.

ΑΝΑΔΥΣΗ

Φυσάει
Ή νοσταλγία τού χρόνου μέ ξυπνάει
αιωρούμαι
πάνω από θάλασσες
πάνω από Κοσμους
πάνω από όνειρα.
Χάνομαι
σ' αμίλητους δρόμους χάνομαι
Χάνεται ή μέρα
ή ελπίδα
τό φώς τών στιγμών σβήνει
ακούγεται
τό σφύριγμα τών φιδιών
από σπήλαιο βαθύ αναδύεται
Λάμψη

ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΣΑΝ ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΗ

Είναι κάτι μές απ΄το αδιάφθορο Φώς

Κάτι ΄άπ’ τους πολύ μακρινούς χρόνους

Πού διαγράφεται πολύ καθαρά

Σ’ απροσδιόριστο χρόνο.

Είναι ή πνοή της πνοής

Πού ονειρεύεται

Και ταξιδεύει . . .

Στη ρωγμή πού σχηματίζεται

Στην άκρη του Χρόνου ,ταξιδεύει

Στο απροσδόκητο . . .

Για τις λίγες στιγμές πού συζητούσα με τ’ άστρα . . .

Για τον Κόσμο πού διαγράφεται ανάμεσα σε όνειρα . . .

Για τά τραγούδια πού ξυπνούν

Άπ’ το βάθος τις Ψυχής .

Αγάπη!

Στο φως της πιο μακρινής Νύχτας περιπλανήθηκα
ντυμένη μια σιωπηλή αχτίδα φεγγαροπλασμένη
βυθισμένη στη μεγαλύτερη σιωπή της Σελήνης . . .
—-
Σε είδα.
—-
Σε μια στροφή της μοναξιάς μου σ’ αντίκρυσα
με μια ιδέα άστρων στο βλέμμα
Με τη σιωπή των ουρανών στη λάμψη της μορφής σου.
Και με την προσμονή του έρωτα μες στην Ψυχή
Μακρυσμένους Κόσμους ζητούσα
Και μου χάρισες απλόχερα του ονείρου σου τους κόσμους . . .
—–
Χάθηκα μέσα τους και σε λάτρεψα
Μαζί μου σ’ αγάπησαν και τ’ άστρα
Και κάθε βράδυ σε σκεπάζουν με φιλήματα
που θάθελα να στ’ άδινα μονάχη . . .

ΦΩΣ ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ

Τό βλέμμα τής Νύχτας
παράδοξο . . .
Βαθυά ή σιωπή τής . . .
Τό απαλό θρόισμα τών άστρων
στίς φυλλωσιές . . .
Τό βλέμμα τής Νύχτας
παράδοξο . . .
Ή ασημένια κλωστή
πού ενώνει τό Φώς μέ τή Νύχτα . . .
Προβάλλει αχνά στόν Ορίζοντα
ή ασημοντυμένη . . .
Τό βλέμμα τών άστρων
παράδοξο . . .
Αστροστεφανωμένη έρημος
Ανθισμένη μέ φλόγες
ή Άβυσσος . . .

Η ΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟ ΕΔΩΛΙΟ ΜΑΖΙ ΚΑΙ Η ΣΕΛΗΝΗ

(Το σκηνικό: Αίθουσα δικαστηρίου. Στο εδώλιο η Ποίηση και η Σελήνη. Η Πρόεδρος και στη σχετική έδρα η Εισαγγελεύς. )

ΑΦΗΓΗΤΗΣ:

Πρόεδρος του δικαστηρίου η Ανθρώπινη Συνείδηση. Εισαγγελέας η Κοινή Λογική

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: (Χτυπάει το κουδούνι ): Αρχίζει η Συνεδρίαση. Παρακαλείται  η πρώτη από τις δύο κατηγορούμενες να σηκωθεί όρθια.

( Σηκώνεται η Ποίηση)

ΠΡΟΕΔΡΟΣ:    Όνομα ;

ΠΟΙΗΣΗ:  Ανθρώπινη Ποίηση

ΠΡΟΕΔΡΟΣ:  Όνομα πατρός ;

ΠΟΙΗΣΗ:  Ανθρώπινος εγκέφαλος

ΠΡΟΕΔΡΟΣ:  Όνομα μητρός;

ΠΟΙΗΣΗ: Ανθρώπινη ανάγκη για έκφραση

ΠΡΟΕΔΡΟΣ:  Ηλικία;

ΠΟΙΗΣΗ: Είμαι τριών περίπου χιλιάδων ετών

ΥΠΑΡΞΗ

Βρισκεται
στα δυσβατα
σοκακια των ανεμων
που τριγυρνουν παραξενες
κι απροσιτες ζωες
Οπου τα ηθη σβηνουνε
στο κυμα των αιωνων
και χανονται
τα σωματα
σ ελπιδες μυστικες.

Βρισκεται
στ ανηθικα
λογια ηθικολογων

Τα ρόδα της Σελήνης.

Το βλεμμα της ασημενιας κορης
πλανιεται πανω απ’ την πλανεμενη πολη…
Η σιωπη της μητερας Νυχτας
διαπερνα τις πεινασμενες ψυχες των απελπισμενων θνητων…
Τ’ αστρα παραμερισαν και κρυφτηκαν πισω απο κυανα πεπλα
να μην ενοχλουν
τη θεσπεσια λαμψη της πριγκηπισσας…
Ενα παραμυθι ξεδιπλωνεται
απ’ τη χλωμη μορφη των ονειροπαρμενων οπτασιων…
Νεραιδες ξεψυχουν στην ακρη του οριζοντα
για να ξαναγεννηθουν απ’ τον αφρο των σκοτεινων κυματων…

Ουράνιος Έρως.

Το ασημοκεντητο πεπλο της Σεληνης
σφιχταγκαλιαζει τη νοσταλγια της νυχτας…

Μια κρυφη,απελπισμενη κραυγη
ακουστηκε σιωπηλα και ξεπλυθηκε με αστραπες…

Ξεχνιεται ο Εωσφορος στο ερωτικο βλέμμα της Ηους
καθως ο Ιμερος παρασυρει στα διχτυα του τον Κοσμο…

Στους κηπους των αστρων αναγεννιεται ο Αδωνις
και μαγευεται ο Αιθερας απ’ το φως του…

Το αιωνιως επαναλαμβανομενο ασμα της Αφροδιτης
γεμιζει ροδα αμαραντα τους κηπους των ψυχων μας…

Αστροδινη

Αστρικων οπτασιων απαυγασμα
σκεψεις ονειρων
Δρομοι του χαους αδιαβατοι
ωκαιανοι βιωματων
Απροσιτα ανθη φωτος
απο αιθερα πλασμενα
Νυχτα αιωνια σ αιωνιους ρυθμους
κοσμικης Αρμονιας

Κεραυνιο φως μες στη σιωπη
των ρυθμικων δονησεων...
Αιθερικα πλανεματα
στο ανυπαρκτο του χωρου...
Θυελλα αστρων σφαιρικη
κινηση αεναης Σκεψης...
Ονειροραματα του νου
στις φλογες των ανεμων...
Χορογραφια του Παντος
στο απροσιτο του χρονου...
Ιερη φωτια των γαλαξιων
σε κοσμικες δονησεις.

Υστεροφημία.

Στ’ ανεγγιχτα εδρανα
 του απροσδιοριστου απειρου
 το ειρωνικο γελιο του χρονου.
 Στη νυχτα την πετρινη
 η σιωπη των ανεμων.
 Και οι λογικες υπαρξεις
 στον κοσμο των θνητων
 επιζητουν τη δοξα
 στις υστερες γενιες.
 Δε σκεφτονται ομως
 τη βαθια υποκρισια του χρονου

Το βάθος του απείρου.

Βαθια πνοη
του ανεμου ψιθυρισμα
τραγουδι μισο
που περναει αδιορατο
Βαθυα σιωπη
στης αβυσσου την εκσταση
λογια χιλιοειπωμενα
διαπερνουν τους αιωνες
Το βαθος της νυχτας
σα μια δινη οδηγει
την οργισμενη αληθεια
ως τ αστρα.