Διάλογος Αθηναίων- Μηλίων!

Θουκυδίδης

Θουκυδίδης, Ιστορίαι, Βιβλίο Ε΄, 89-109. Μετάφραση Ελευθερίου Βενιζέλου.

§ 89. Αθηναίοι. Ημείς, εν τούτοις, δεν θα κάμωμεν χρήσιν ωραίων φράσεων, υποστηρίζοντες δια πολλών λόγων, οι οποίοι δεν πρόκειται να πείσουν κανένα, ή ότι την ηγεμονίαν μας απεκτήσαμεν δικαίως, λόγω του ότι ενικήσαμεν τους Πέρσας ή ότι επιδιώκομεν την επανόρθωσιν αδικημάτων τα οποία υπέστημεν. Ζητούμεν όμως και από σας να μη νομίσετε ότι θα μας πείσετε ισχυριζόμενοι ή ότι ως άποικοι των Λακεδαιμονίων δεν ελάβατε μέρος εις τον πόλεμον παρά το πλευρόν μας ή ότι δεν μας επροξενήσατε κανέν κακόν. Νομίζομεν, τουναντίον, ότι επιβάλλεται να επιδιώξωμεν και ημείς και σεις ό,τι θεωρούμεν αληθώς κατορθωτόν αφού εξίσου γνωρίζομεν και οι δυο, ότι κατά τη συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμις του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του.

Οι χάριτες του Πολέμου!

Θουκυδίδης

Θουκυδίδης, Ιστορίαι, Βιβλίο Ζ', παράγραφοι 27-30. [Σε μετάφραση Ελευθερίου Βενιζέλου].

27.  Κατά το ίδιον θέρος, ήλθαν εις τάς Αθήνας χίλιοι τετρακόσιοι πελτασταί έκ τών μαχαιροφόρων Θρακών τής φυλής τών Δίων, οί όποιοι επρόκειτο νά συνοδεύσουν τόν Δημοσθένη είς Σικελίαν. Άλλ’ έπειδή έφθασαν πολύ αργά, οί Αθηναίοι έσκέπτοντο νά τους στείλουν οπίσω. Διότι, έκαστου πελταστού λαμβάνοντος ήμερήσιον μισθόν δραχμής μιας, η διατήρησις αυτών έφαίνετο δαπάνη υπερβολική, ένεκα ίδίως τής καταστάσεως, τήν οποίαν έδημιούργει ό έκ Δεκέλειας διεξαγόμενος κατ’ αυτών πόλεμος. Διότι, αφότου η Δεκέλεια, όχυρωθείσα κατά τάς αρχάς του θέρους τούτου ύπό ολοκλήρου τού στρατού, κατείχετο ώς διαρκής απειλή κατά τής χώρας, τό πρώτον μεν ύπ’ αυτού, έπειτα δέ ύπό φρουράς, τήν οποίαν παρείχαν κατά ώρισμένα χρονικά διαστήματα αί διάφοροι πόλεις άλληλοδιαδόχως, η κατοχή αυτής έπροξένει μεγάλας ζημίας είς τους Αθηναίους και διά τών οικονομικών καταστροφών και τών ανθρωπίνων απωλειών, τάς οποίας επέφερε, συνετέλεσεν υπέρ πάν άλλο εις τήν ήθικήν και ύλικήν έξάντλησιν τής πόλεως.

Φιλία; Ωμό συμφέρον!!

Θουκυδίδης

Θουκυδίδης, Ιστορίαι, Βιβλίο Γ', Δημηγορία Κλέωνος [σε μετάφραση Ελευθερίου Βενιζέλου].

§ 37 Και άλλοτε πολλάκις μου εδόθη αφορμή εις το παρελθόν να αντληφθώ ότι, αι δημοκρατίαι είναι ανίκανοι να άρχουν επί ξένων λαών, αλλά προ πάντων σήμερον, όταν βλέπω την μεταμέλειαν σας δια την περί Μυτηλιναίων απόφασιν. Διότι επειδή συνηθήσατε εις τον καθημερινόν βίον ούτε να φοβήσθε ούτε να επιβουλεύεσθε οι μεν τους δε, συμπεριφέρεσθε και προς τους συμμάχους επί τη βάσει των ιδίων αρχών, και οσάκις περιπίπτετε εις σφάλματα, είτε παραπειθόμνενοι από τα επιχειρήματα των, είτε ενδίδοντες απέναντι των από οίκτον, δεν αντιλαμβάνεσθε ότι η αδυναμία σας αυτή αποβαίνει επικίνδυνος διας σας χωρίς να σας εξασφαλίζει την ευγνωμοσύνην των συμμάχων. Ούτε συλλογίζεσθε ότι η ηγεμονία σας είναι εξουσία δεσποτική ασκουμένη επί ανθρώπων οι οποίοι σας επιβουλεύονται και υπόκεινται άκοντες εις την εξουσίαν σας. Οι άνθρωποι αυτοί υποτάσσονται εις σας, όχι χάριν των προς αυτούς ευεργεσιών τας οποίας τους κάμνετε προς ιδικήν σας βλάβην, αλλ΄ ένεκα της υπεροχής την οποίαν σας εξασφαλίζει η δύναμις σας και όχι η εύνοια των.