Νόμοι.

Βολταίρος

Βολταίρος, Φιλοσοφικό Λεξικό [εκδοτικό ΣΤΑΧΥ, έκδοση 2001, σελίδες 347-354].

Την εποχή του Βεσπασιανού και του Τίτου, εποχή που οι Ρωμαίοι ξεκοίλιαζαν τους Εβραίους, ένας πολύ πλούσιος Ισραηλίτης, που δεν ήθελε βέβαια να τον ξεκοιλιάσουν, το έβαλε στα πόδια με όλο το χρυσάφι που είχε κερδίσει από την τοκογλυφία και τράβηξε για το Εζιονγκαμπέρ μαζί με όλη την την οικογένεια, δηλαδή τη γριά γυναίκα του, το γιο και την κόρη του. Στην ακολουθία του είχε δύο ευνούχους, ο ένας ήταν μάγειρας και ο άλλος ήταν γεωργός και αμπελουργός. Έναν καλό Εσσαίο, που ήξερε απέξω την Πεντάτευχο, τον είχε για ιερέα. Όλοι αυτοί επιβιβάστηκαν στο λιμάνι του Εζιονγκαμπέρ, διέσχισαν την αποκαλούμενη Ερυθρά Θάλασσα, που δεν είναι καθόλου ερυθρά, και έφθασαν στον Περσικό Κόλπο, για να πάνε να βρουν τη γη του Οφείρ, χωρίς όμως να ξέρουν πού βρισκόταν. Θα καταλάβατε ασφαλώς ότι ξέσπασε μια φοβερή καταιγίδα, που έσπρωξε την εβραϊκή οικογένεια προς τις ακτές των Ινδιών το πλοίο ναυάγησε κοντά σε μία από τις Μαλδίβες Νήσους, πουσήμερα ονομάζεται Παντραμπράνκα και τότε ήταν έρημη.

Βασανιστήρια.

Βολταίρος

Βολταίρος, Φιλοσοφικό Λεξικό  [σελίδες 115-117]. Το άρθρο αυτό γράφτηκε και δημοσιεύτηκε το 1769. 

Παρόλο που πολύ λίγα άρθρα για τη νομοθεσία υπάρχουν σ' αυτές τις α παρατιθέμενες κατά αλφαβητική σειρά σκέψεις, πρέπει εν τούτοις να πούμε λίγα λόγια γι' αυτήν τη μορφή βασανιστηρίου ή αλλιώς, όπως λέγεται, ανάκριση. Είναι ένας περίεργος τρόπος ν' ανακρίνουμε τους ανθρώπους. Παρ' όλ' αυτά, δεν την επινόησαν απλώς περίεργοι άνθρωποι. Κατά τα φαινόμενα, αυτό το μέρος της νομοθεσίας μας οφείλει τη γέννηση του σε ένα ληστή. Οι περισσότεροι από αυτούς τους κυρίους, ακόμα και σήμερα, συνηθίζουν να σφίγγουν τα δάχτυλα, να καίνε τα πόδια και να ανακρίνουν με άλλα βασανιστήρια όσους αρνούνται να τους πουν πού έχουν κρύψει τα χρήματα τους.

Αφέντης.

Βολταίρος

Πως ένας άνθρωπος κατάφερε να γίνει ο αφέντης κάποιου άλλου και με ποια ακατανόητη μαγεία κατάφερε να γίνει ο αφέντης πολλών άλλων ανθρώπων; Σχετικά μ΄αυτό το φαινόμενο έχουν γραφεί τόμοι και τόμοι. Αλλά εγώ προτιμώ ένα ινδικό μύθο, επειδή είναι σύντομος και επειδή οι μύθοι τα έχουν πει όλα.
"Ο Άδιμος, ο γενάρχης όλων των Ινδών, απέκτησε από τη γυναίκα του Προκρίτη, δυο γιους και δυο θυγατέρες. Ο πρωτότοκος ήταν ένας ρωμαλέος γίγαντας, ο δευτερότοκος ένας καμπούρης μικροκαμωμένος, και τα δυο κορίτσια τους ήταν όμορφα. Μόλις ο γίγαντας αισθάνθηκε τη δύναμη του, πλάγιασε με τις δυο του αδερφές, και έβαλε το μικροκαμωμένο καμπούρη να τον υπηρετεί. Όσο για τις αδερφές του, τη μια την έκανε μαγείρισσα, την άλλη κηπουρό. Κι όταν ο γίγαντας ήθελε να κοιμηθεί, αλυσόδενε σε ένα δέντρο το μικρό του αδερφό, τον καμπούρη, κι αν αυτός πήγαινε να το σκάσει, με τέσσερις δρασκελιές τον πρόφταινε και του έδινε είκοσι ξυλιές με το βούνευρο.