Για κείνους που δείχνουν συμπόνοια.

Φρειδερίκος Νίτσε

Φρ. Νίτσε, τάδε έφη Ζαρατούστρας. 

Φίλοι μου, ο φίλος σας άκουσε μια ειρωνική κουβέντα:

“Μα για κοιτάξτε το Ζαρατούστρα! Δεν τριγυρνά ανάμεσα στους ανθρώπους, σαν να τριγύριζε ανάμεσα σε ζώα;”

Αλλά θα 'ταν καλύτερα αν είχαν πει: “ο φωτισμένος άνθρωπος γυρίζει ανάμεσα στους ανθρώπους, σαν ανάμεσα σε ζώα”.

Ο φωτισμένος άνθρωπος αποκαλεί άνθρωπο τον εαυτό του: το ζώο με τα κόκκινα μάγουλα.

Πως το 'παθε κάτι τέτοιο ο άνθρωπος; Μήπως επειδή χρειάστηκε να ντραπεί πολλές φορές;

Ω φίλοι μου! Έτσι μιλά ο φωτισμένος άνθρωπος: “Ντροπή, ντροπή, ντροπή-αυτή είναι η ιστορία του ανθρώπου!”

Και γι' αυτό το λόγο ο ευγενικός άνθρωπος αποφασίζει να μη κάνει άλλους να ντρέπονται: αποφασίζει να νιώθει ντροπή μπροστά σε όλους όσους υποφέρουν.

Αληθινά σας λέω, δεν τους συμπαθώ καθόλου αυτούς που συμπονούν κι είναι ευτυχισμένοι με τη συμπόνοια τους: γιατί κι απ' αυτούς το ίδιο λείπει η ντροπή.

Friedrich Nietzsche - Όλη ή Χαρά θέλει βαθιά Αιωνιότητα . . .

Oh Mensch Gib Acht (Ώ Άνθρωπε Πρόσεχε)

O Mensch!

Gib Acht!

Was spricht die tiefe Mitternacht!

Απόλλων-Διόνυσος: οι θεότητες της τέχνης.

Φρ. Νίτσε

Φρειδερίκος Νίτσε, Η Γέννηση της Τραγωδίας.

Θα έχουμε κάνει αποφασιστική πρόοδο στην αισθητική, όταν θα έχουμε καταλάβει, όχι σαν λογική σκέψη, αλλά με την άμεση βεβαιότητα της διαίσθησης, πως η εξέλιξη της τέχνης συνδέεται με το δυϊσμό του απολλώνιου και του διονυσιακού στοιχείου, όπως η διαιώνιση του είδους συνδέεται με το δυϊσμό των φύλων, με την αδιάκοπη πάλη τους, που διακόπτεται από προσωρινούς συμβιβασμούς. Δανειζόμαστε τους δυο αυτούς όρους από τους Έλληνες, που εκφράζουν, όχι με αφηρημένες έννοιες αλλά με τις σαφείς και πειστικές μορφές των ελληνικών θεοτήτων, τις μυστικές και βαθιές αλήθειες της αισθητικής τους κοσμοθεωρίας.

Οι δύο θεότητες που προστατεύουν την τέχνη, ο Απόλλων και ο Διόνυσος, μας περνούν το μήνυμα ότι στον ελληνικό κόσμο υπάρχει μια θαυμαστή αντίθεση, τόσο στην προέλευση όσο και στους σχοποΰς, ανάμεσα στη γλυπτική τέχνη, που είναι απολλώνια, και τη μη γλυπτική τέχνη της μου-σικής, που ανήκει στον Διόνυσο.

Το δάγκωμα της οχιάς!

Φρ. Νίτσε

Φρειδερίκος Νίτσε, Τάδε έφη Ζαρατούστρας.

Μια μέρα ο Ζαρατούστρας αποκοιμήθηκε κάτω από μια συκιά, επειδή έκανε πολλή ζέστη, και σκέπασε το πρόσωπο του με τα διπλωμένα χέρια του. Μια οχιά τον ζύγωσε και τον δάγκωσε στο μάγουλο, έτσι που ο Ζαρατούστρας φώναξε από πόνο. Όταν τράβηξε το χέρι από το πρόσωπο του, κοίταξε το φίδι. Εκείνο γνώρισε το βλέμμα του Ζαρατούστρα, στράφηκε αδέξια κι ετοιμάστηκε να φύγει. “Όχι, μη φεύγεις!” είπε ο Ζαρατούστρας. “δεν δέχτηκες ακόμη τις ευχαριστίες μου! Με ξύπνησες πάνω στην κατάλληλη στιγμή, γιατί έχω ακόμη πολύ δρόμο να κάνω”. “Έχεις μόνο λίγο δρόμο να κάνεις” είπε λυπημένα η οχιά, “το δηλητήριο μου φέρνει θάνατο”. Ο Ζαρατούστρας χαμογέλασε: “που ακούστηκε ποτέ, ένας δράκοντας να πεθαίνει από το δηλητήριο ενός φιδιού;”, είπε. Αλλά, πάρε πίσω το δηλητήριο σου! Δεν είσαι αρκετά πλούσια για να το σπαταλάς σε μένα! Τότε η οχιά έπεσε πάλι πάνω στο λαιμό του κι έγλειψε την πληγή.

Οι μεγάλες αράχνες.

Φρ. Νίτσε

Από το περίφημο ποίημα του Φρειδερίκου Νίτσε, "Τάδε έφη Ζαρατούστρας".

Δες, αυτή είν' η τρύπα της μεγάλης αράχνης! Θες να δεις και την ίδια τη μεγάλη αράχνη; Νά 'τη που κρέμεται στο δίχτυ της: άγγιξε το και θα πιάσει να τρέμει.

Νά 'την πού 'ρχεται πειθαρχικά: καλώστη την αράχνη! Το τρίγωνο και σύμβολο σου κάθεται μαύρο πάνω στη ράχη σου' και ξέρω το ίδιο τι είν' αυτό που κάθεται μέσα στην ψυχή σου.

Η εκδίκηση κάθεται μέσα στην ψυχή σου: μαύρη πληγή γίνεται ό,τι δαγκάσεις' με την εκδίκηση το δηλητήριο σου κάνει την ψυχή σου να χορεύει.

Έτσι, με παραβολές σας μιλώ, σε σας που κάνετε την ψυχή να χορεύει παραζαλισμένη, σ' εσάς κήρυκες της ισότητας: Είσαστε οι μεγάλες μαύρες αράχνες με τον κρυφό πόθο της εκδίκησης!

Αλλά γρήγορα θα φέρω στο φως τ' απόκρυφα σας μέρη: γι' αυτό γελώ το γέλιο μου από τα ύψη στα μούτρα σας.

Θα ξεσχίσω τα δίχτυα σας για να σας αναγκάσω με την οργή σας να βγείτε απ' τη σπηλιά σας με τα ψέματα και να ξεπροβάλλει η εκδίκηση σας πίσω από τη λέξη σας «δικαιοσύνη».