 |
| Βασ. Ραφαηλίδης |
Η απεργία είναι ένας αγώνας, που γίνεται σύμφωνα μ' ένα ορισμένο σχέδιο που το έχουν καταστρώσει προσεχτικά οι εργαζόμενοι που ετοιμάζονται για απεργία, κι όχι μια ευκαιρία για ξάπλα και τεμπελιά, πράγμα που συμβαίνει πάρα πολύ συχνά. Η απεργία είναι κι αυτή δουλειά, συχνά πολύ πιο σκληρή απ' τη συνηθισμένη, και οι απεργοί που την αντιλαμβάνονται σα γιορτή δεν έχουν πολλές πιθανότητες να την κερδίσουν. Γιατί η απεργία, όντας αγώνας, έχει και μια τακτική, που είναι η επιλογή των μεθόδων που θα οδηγήσουν στην επίτευξη των στόχων. Μ' άλλα λόγια, δεν αρκεί να διαλέξεις το στόχο, πρέπει να βρεις και τα κατάλληλα όπλα για να τον χτυπήσεις.
Ωστόσο, πάρα πολύ συχνά οι απεργοί ορίζουν μεν τους στόχους αλλά ξεχνούν να ψάξουν και για όπλα, με συνέπεια ο αγώνας τους να εκπίπτει σε γιορτή. Έτσι μια απεργία αφημένη στην τύχη της θα καταλήξει αναγκαστικά σε τυχαίο αποτέλεσμα, που μπορεί να είναι είτε ευμενές είτε δυσμενές για τους απεργούς. Όμως, η απεργία δεν είναι τζόγος και δεν μπορούμε να την παίζουμε κορώνα γράμματα. Είναι, το ξαναλέμε, αγώνας, και σαν τέτοιος πρέπει να διεξάγεται με απόλυτη σοβαρότητα και υπευθυνότητα, και με τα μέσα που ταιριάζουν στην κάθε περίπτωση χωριστά.
