Κ. Παλαμάς, Σ' αγαπώ!

Σ’  αγαπώ με τη γλώσσα

του πουλιού τ’ αηδονιού

και με τ’  άφραστα , μ’  όσα

στο θαμπό μου το νου

—

μισοζούν, αργορεύουν,

από χάος λαός,

κι εναγώνια γυρεύουν

τη μορφή και το φως.

—

Σ’  αγαπώ μ’  όλα τ’  άστρα

του βαθιού μου ουρανού.

Στήσου, αγάπη μου πλάστρα,

στο θαμπό μου το νου,

—

και των ίσκιων το σμάρι

βουίζει γύρω Σου, ω πως!

από σε για να πάρει

τη μορφή και το φως.